Kim geeft advies vanuit haar deskundige ervaring, niet haar persoonlijke

Begrijpen wat je niet zelf hebt meegemaakt

AIOS Kim Blommestein spreekt dagelijks verzuimende medewerkers. Soms lijken zij liever advies te krijgen van een ervaringsdeskundige dan een arts.

Over het algemeen gaan mensen uit zichzelf naar een arts, bijvoorbeeld omdat ze pijn hebben of ongerust zijn. De arts is op dat moment een expert die op jouw verzoek advies geeft over je eventuele behandeling.

Bij ons als bedrijfsartsen werkt het anders: tijdens verzuim ben je verplicht om naar ons toe te gaan. Een bezoek aan ons is dus niet (geheel) vrijwillig. Om het nog een schepje erger te maken kun je ook nog advies krijgen waar je veelal niet om gevraagd hebt – en misschien ook wel advies dat je niet wilt horen. Zo kun je van ons bijvoorbeeld het advies krijgen om wel langs te gaan op werk, ook al wil je dat zelf liever niet. Dat kan voor botsingen zorgen.

Een van de dingen die ik dan vaak te horen krijg, is dat ik “niet begrijp wat iemand doormaakt” of dat ik “dit zelf vast nooit heb meegemaakt dus er ook geen nuttige adviezen over kan geven”. Dit zijn eigenlijk best vreemde dingen om tegen een arts te zeggen.

Als je buikpijn hebt en de chirurg je adviseert om je galblaas eruit te halen omdat die ontstoken is, vraag je dan eerst aan de chirurg of die wel eens een ontstoken galblaas heeft gehad? Anders kan de chirurg hier geen betrouwbaar advies over geven? Of als je ogen het niet goed doen, vraag je dan eerst aan de oogarts of die wel eens problemen heeft gehad met zijn/haar zicht? Anders kan die geen deugdelijk advies geven over het moeten dragen van een bril? Als je kanker hebt, moet de oncoloog dat dan ook hebben gehad? Kan die anders niet adviseren over het opstarten van chemotherapie?

Ook de reacties van medewerkers op het spreekuur komen natuurlijk vaak voort uit emotie en dat snap ik heel goed. Ik geef niet altijd het advies waarop ze hadden gehoopt of ik geef zelfs ongevraagd advies waar iemand helemaal geen behoefte aan had. En dat ook nog eens tijdens een verplicht gesprek waar iemand misschien al niet op zat te wachten! De emotie snap ik dus, maar ik blijf het wel ingewikkeld vinden als mensen dit zeggen tijdens een consult.

Mijn tip is om iets meer te vertrouwen op de arts die tegenover je zit. Dat deze arts een eed heeft afgelegd en er is om mensen te helpen. Dat werk soms een onderdeel kan vormen van de behandeling is misschien niet altijd waar mensen op hopen, maar ik hoop dat mijn expertise toch even waardevol mag zijn als die van andere medische specialisten.